DUBAJ, 4 lipca 2003 roku
KONSULAT USA
Długo każe mi pani czekać?
Słucham?
- Prawie tam umarłem. - Gdzie?
Tam, przy stole z sałatką ziemniaczaną.
To przykre. Czy my się znamy?
Oczywiście. A przynajmniej powinniśmy.
- Ray Koval. - Theresa Corrado.
- Miło mi.
- Wesołego Dnia Niepodległości. - Nawzajem.
Wybacz, może to moje kolano, ale jestem trochę zażenowany.
Myślałem, że zaczynamy się poznawać.
Nie, przykro mi. Może jesteś pijany.
Nie. Gdybym był, zacząłbym się przystawiać.
Już mi ulżyło.
Pijany, powiedziałbym jak wspaniale wyglądasz.
I jaka to głupota, że tak stoisz tu sama.
To u ciebie normalne?
Nie. Czasami tak mam, ale teraz jest całkiem inaczej.
- Co się tak zmieniło? - Nie wiem.
Chyba po to przyszedłem, żeby się dowiedzieć.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
- Żartujesz? - Jestem śmiertelnie poważny.
- Idzie za mną? - Śledzi nas od szóstej ulicy.
Jeśli to gra, to lepiej żeby była ekscytująca.
Bo trochę tu nudno.
To nie gra, Ray. To się dzieje naprawdę.
To stara szkoła szpiegostwa.
Moskiweskie reguły. Szpiedzy na ulicy.
Daleko jest za mną?
Ze trzy metry. Pewnie wpadł na nas w centrum.
Znasz go?
Wpadaliśmy na siebie. To napewno Burkett & Randle.
A nie mówiłem? Goście traktują kosmetyki naprawdę poważnie.
Chyba pora na plan B.
Do dzieła.
- Jak jest ubrany? - Ciemny golf, szara kurtka.
Świetnie, stary. Dobra robota.
Na pewno nie jest sam, więc żeby cię stąd wyrwać...
Musimy zrobić na rogu małe zamieszanie.
Blokujemy go, czy wyskakujesz?
Wciąż uważam, że ze mną pogrywasz.
Wybieraj. Blokujemy czy wyskakujesz?
Może chcesz sprawdzić, czy się nadaję do tej roboty.
- Wybieraj, stary. - Wyskakuję.
Jezu!
Patrz gdzie idziesz. To Nowy Jork, nie?
Pomogę panu.
Patrz gdzie idziesz!
- Jesteś tam? - Co ty wyprawiasz?
Mam problem.
- Miałeś zająć pozycję. - Zajmuję. Zajmowałem.
Zostały dwie minuty.
- Namierzyli nas. - O czym ty mówisz?
Przełóż spotkanie.
Nie, mowy nie ma.
Mają nas. Odejdź stąd.
Słuchaj, wiem jak jest. Nowa ekipa, wysoka stawka...
Chcesz zrobić wrażenie.
Halo? Ray?
Pamiętasz mnie?
- Jasne. My... - Kopę lat, co?
- Tak! - Mam cię.
- Przepraszam, ja tylko... - Tylko co?
Nie wiem kim pan jest. - No pewnie.
Z odrobiną uprzejmości byłoby mniej niezręcznie.
- Czy ja pana znam? - Czy mnie znasz?!
Pięknie! Mocne zagranie.
Długo zastanawiałem się, jak to będzie wyglądać.
Gdzie się spotkamy, co powiemy.
- Ale nie sądziłem, że... - Przykro mi.
Tak to zamierzasz rozegrać?
Pomylił mnie pan z kimś.
No nie wiem.
Nie mam pamięci do imion. A powinienem,.
Z twarzami idzie mi lepiej. Tak na cztery minus.
Ale najlepiej zapamiętuję kobiety, z którymi spałem.
To jedna z moich mocnych stron.
Naprawdę, nie wiem za kogo mnie pan bierze.
Uwiodłaś mnie, odurzyłaś...
I przetrząsnęłaś mój pokój hotelowy.
Ostatnie co pamiętam, to jak bardzo cię polubiłem.
Nie wygląda pan na wariata.
- Dlatego nie wołam ochrony... - Nie wierzę, że to robisz.
Czy to jakiś kawał?
Wiesz w jakie kłopoty mnie wpakowałaś?
To jakiś konkurs?
Rano poszedłem do konsula.
Niełatwo było dostać listę gości.
Zastanawiałem się czy jesteś z Mosadu, Syrii czy Rosji.
- I gdzie pracuję? - Ciągle w CIA?
Tego już za wiele.
Konsulat w Dubaju, ty i ja, czwarty lipca, 2003 rok.
Odczep się.
- Margarity w kolorach flagi.
Miałem szynę na kolanie, a ty pierścionek na palcu stopy.
Zaraz zacznę krzyczeć.
Wziąłem urlop, żeby cię znaleźć! Pięć lat.
Przy każdej ocenie pracy...
Czekałem aż pokażą twoje zdjęcie, pytając:
"No, Ray, co nam powiesz o Dubaju?"
- To napastowanie! - Więc kim u diabła jesteś?
No nie. To ty?
- Jesteś moim kurierem. - A ty moim kontaktem?
Chyba nie czekasz na przeprosiny?
Czekam.
To było zadanie. Wiedziałeś w co się pakujesz.
Widzę, że bardzo ci przykro.
Agent MI6 zabiera kobietę z przyjęcia w ambasadzie...
Do pokoju, gdzie trzyma akta z tajnymi kodami.
Miałaś się ze mną przespać?
Chciałam kodów. Im mniej czasu z tobą tym lepiej.
Skąd się wziąłeś w tym projekcie?
- Teraz jesteś wtyczką. - Kto cię zatrudnił?
Jak dostałeś tę robotę?
Kiedy odszedłem z wywiadu 15 firm biło się o moje usługi.
To źle wybrałeś, ale chyba nie pierwszy raz.
- Mam spotkanie za 12 minut. - Gdzie przesyłka? Oddaj ją.
- Mowy nie ma, nie pracuję z tobą. - Słucham?!
Myślisz, że pozwolę ci być moim kontaktem?
- Nie nadajesz się. - Nie nadaję?!
Pracowałem w Jemenie, Atenach i Kairze.
Awanse i odznaczenia po każdym zadaniu.
Niech przyślą kogoś innego.
Radzisz sobie w sklepach z butami, ale ja odbyłem 12 lat służby w terenie.
Długo pracujesz dla Equikromu?
- Wystarczająco długo. - Ile?
Trzy tygodnie.
Całe trzy?! Bez wolnych dni?!
14 miesięcy spędziłam pod przykrywką w Burkett & Randle.
Jestem zastępcą szefa kontrwywiadu. Mam pełny dostęp.
Wyjaśnijmy to sobie. Ja tu rządzę. Ty przekazujesz dane.
Przekażę ci tylko wiadomość.
Powiedz Duke'owi, że nie chcę cię więcej widzieć.
Nadzoruję pracę agentów od lat. Można to robić na dwa sposoby.
Z bukietem kwiatów albo wystawiając za okno głową w dół.
Może przywykłaś do tej pozycji, i nie zauważyłaś...
Ale wisisz za oknem, siostrzyczko.
Mam cię w kieszeni.
- Masz 10 sekund żeby zabrać łapy. - Bo co? Nie będziemy przyjaciółmi?
Podoba mi się ta robota. Dobra płaca i godziny.
Nigdzie się nie wybieram.
Jeśli wspomnisz, że nie chcesz ze mną pracować...
Że spotkaliśmy się wcześniej, lub że się nie nadaję...
Jeśli z jakiegoś powodu mnie wyrzucą...
To zadzwonię gości z Burkett & Randle...
I powiem im o szpiegu Equikromu w ich wydziale bezpieczeństwa.
Szkoda byłoby zaprzepaścić 14 miesięcy pracy, prawda?
Gdzie moja przesyłka?
Powiedz Duke'owi, że na to czekał.
- Schrzanisz to, a zrujnuję ci życie. - Już raz próbowałaś.
Ostatnia szansa na przeprosiny.
W porządku.
Co powiedziała? Dokładnie.
Powiedziała "powiedz Duke'owi, że na to czekał".
- Chcesz sam to zrobić? - Nie, proszę.
Ostrożnie. Po prostu go wyciągnij...
- Powoli, powoli...
Dobra, dalej.
Pam, uważaj, nie podrzyj. Ostrożnie.
- Duke, uspokój się.
Znajdź odciski palców Tully'ego.
Spójrzcie na to.
Na to czekaliśmy?
Muszę zadzowinić do Garsika.
Chodź. Potrzebuję bezpiecznej linii w Equikromie.
- Jak leci? - W porządku. A u pani?
Houston podczas weekendu.
Kto to?
Naukowcy z labolatorium zapachów. Przynajmniej kiedy nie handlują ecstasy.
Obserwuj ich.
Koordynaror Rynku Zachodniego. Dział Wosku Do Podłóg.
W piątek po obiedzie złożył rezygnację.
- Nieoczekiwaną? - Bardzo.
Dzieci w prywatnej szkole, hipoteka na dom i chora żona.
Zdobądź jego dane finansowe, telefon i prognozy dla żony.
Wiceprezes Artykułów Medycznych.
Zgubił laptopa na lotnisku.
Skąd ja go znam?
Rok temu skradziono mu walizkę z prognozami sprzedaży.
- To ten co kupił łódź? - Ten sam.
- Przydziel mu ekipę. - Zrobiłam to rano.
Mamy spotkanie.
Teraz? Wszyscy?
Powiedzieli dlaczego?
Pan Tully, przyjeżdża do nas.
Za pięć minut zebranie całego piętra.
Dick, masz dziś bardzo napięty plan.
Wykręć się jakoś.
O 3:00 prezentacja szamponu.
- Odwołaj. - Goście są już w budynku.
Przełóż na jutro.
O 3:45 naukowcy od lakieru do paznokci.
Przełóż.
- O 4:15 konferencja na temat pieluch. - Nagraj.
Są też wyniki środka na katar.
- Kwardans koło... - Odwołaj!
Pastę do zębów i obiad od wosku też. Wszystko.
Zobaczmy jak wyglądam.
Samochód powinien być inny.
Zmiana planów. Jedziesz z nimi.
Wszyscy jedziecie. Sprzedajcie co trzeba, chłopaki!
No już, jazda! Wynocha mi stąd!
Wysiadaj! Nie gaś silnika. Ja prowadzę.
Wygląda nieźle.
Nie widzę różnicy. Który jest nowy?
Ten tutaj.
- To jest 16. - Mamy dopasowanie.
Boris, jak charakter pisma?
Sto procent. To Howard Tully.
Dobrze. Burkett & Randle, strzeżcie się!
Chłopaki?
Duke? Znów nie mogę wejść.
Tak, stoję na zewnątrz.
Pewnie, że to ja! Kto jeszcze zna ten numer?
Duke, przy forsie jaką na was wydaję...
Mogłęś dać mi kod, który da się zapamiętać.
Proszę pana!
Co to do diabła jest?
Dlaczego się tu zebraliśmy?
Ponieważ zmieniły się reguły gry.
Ponieważ spójność firmy została naruszona tak bardzo...
Że wisi na włosku.
Nie wystarczą już najlepsze pomysły,
Najlepszą produkcję, i kanały dystrybucji.
"Ponieważ żyjemy w świecie, gdzie obłuda i złodziejstwo...
"Zastąpiły innowacyjność i wytrwałość."
"Obłuda". Dasz wiarę?
Gość kupił wysypisko, żeby grzebać w moich śmieciach.
Historię pomyślnych przedsięwzięć...
Można sprowadzić do kilku kluczowych chwil.
"Są w historii świata chwile..."
Gdzie jedna cząstka może zdecydować o sukcesie lub porażce.
Kto dziś pisze piórem atramentowym?
Chryste, to takie pretensjonalne.
Ten pokój i cały program stworzono z myślą o takich chwilach.
Jesteście najlepsi w swoim fachu.
Zatrudniono najlepszych. Z pensją współmierną do kwalifikacji.
Nigdy nie poddano was próbie, jakiej zostaniecie niebawem poddani.
"Niebawem Burkett & Randle...
"Wprowadzi nowy produkt na rynek."
Choć nie mogę zdradzić jego natury To samo ogłoszenie prac nad nim...
"Pozwoli B&R osiągnąć szczyt na rynkach światowych."
Oczywiście zakres, szczegóły i samo istnienie tego projektu...
Muszą być ściśle chronione.
Oczekuję, że dacie z siebie wszystko.
Zapewniam was, bądźmy czujni i gotowi...
A plany nas wszystkich...
"Rozkwitną."
Co on takiego szykuje?!
Dick? Nie wpadaj mi tu w depresję.
Dick!
Myśl pozytywnie. Rozejrzyj się.
Po to jesteśmy.
Pamiętasz naszą rozmowę? To jest to.
Dlatego stwoszyliśmy tę ekipę.
- Wiem o co mu chodzi. - Dick. Dick!
Spójrz na mnie. Mamy świetną ekipę.
Jesteśmy gotowi do akcji.
Jedno słowo, a spuścimy bestię z łańcucha.
- Załatwimy ich. - On tylko czeka na właściwy moment.
- Nieprawda. Mamy przełom. - To ma być przełom?!
Za dziewięć dni mam zebranie akcjonariuszy.
Jemu nie o to chodzi.
Zgłupiałeś?! Dokładnieo to mu chodzi.
Jeśli ma broń, to wtedy jej użyje. Sam bym tak zrobił!
Zaczekałbym, aż będzie pławił się w owacjach.
Aż uwielbienie tak go przytłoczy...
Że nie usłyszy, jak własne jaja...
Spadają mu na ziemię!
Boże, on mnie zniszczy.
Odwołajcie wszystkim urlopy.
- To im się nie spodoba. - Mam to gdzieś.
Mamy pracować, nie wiedząc co chronimy?
Załóżmy, że to może być cokolwiek.
Sieć komputerowa B&R to prawdziwa bestia.
Od miesięcy szukamy wejścia.
Bez rezultatów.
Szyfrowanie jest równie dobre jak to w Pentagonie.
Z dobrych wieści: B&R kupił niedawno 200 kopiarek.
Odwiedziliśmy dostawcę i usprawniliśmy jedną z nich.
Nazywamy ją Duchem.
To złożone, ale możemy przechwycić dane z kopiarek.
Bez żadnych śladów.
Właśnie hakujemy kopiarkę w dziale kadr.
Podsłuchujemy już 12 maszyn.
Biuro Badań B&R nie wprowadziło żadnego produktu od 1997 roku.
Jednak to nasz priorytet do obserwacji.
Analizujemy ruch samochodów i jakość pojazdów na parkingu.
Przeglądamy akcje giełdowe i dane kredytowe pracowników.
Monitorujemy częstotliwość zakupów online.
I przeglądanie pornografii.
Niski kurs giełdowy, dużo pornoli pusto na parkingu.
Nad niczym tam nie pracują.
Nowy produkt opracowują poza firmą.
Przejrzymy wszystkie zakupy B&R z ostatnich miesięcy.
Znajdziemy to, czego szukamy.
Budynek B&R jest ściśle chroniony.
Zupełnie jak sieć komputerowa.
Szukamy wejścia do środka, ale bez rezultatów.
Odkryliśmy jednak, że Dział Podróży mieści się gdzie indziej.
Cztery przecznice dalej, w innym budynku.
- Proste zabezpieczenia. - To kopalnia złota, Dick.
Obsługują podróże handlowe B&R.
Każdy samolot, samochód, hotel przechodzi przez ich ręce.
Mamy parę pomysłów jak dostać się do środka.
Bardzo proste zabezpieczenia.
RZYM, 2 LATA WCZEŚNIEJ
Przysięgam, była ogromna.
Żartuję, naprawdę.
Przetłumaczysz?
- Wciąż żartujesz. - Nieprawda. Jestem poważny.
Zaraz wracam.
Cześć. Pamiętasz mnie?
- Jasne. My... - Mam cię.
- Przepraszam, ale... - Ale co?
- Nie wiem kim pan jest. - Akurat.
Mogę coś zasugerować?
Z odrobiną uprzejmości byłoby mniej niezręcznie.
- Czy ja pana znam? - Czy mnie znasz?!
Pięknie! Mocne zagranie.
Zastanawiałem się, jak to będzie wyglądać.
Gdzie się spotkamy i co powiemy.
Ale do głowy mi nie przyszło...
Musiał mnie pan z kimś pomylić.
Nie mam pamięci do imion.
Z twarzami idzie mi lepiej. Tak na cztery minus.
Najlepiej pamiętam kobiety, z którymi spałem. To jedna z moich mocnych stron.
Nie wiem za kogo mnie pan bierze...
Uwiodłaś mnie, odurzyłaś...
I przetrząsnęłaś mój pokój hotelowy.
Ostatnie co pamiętam, to jak bardzo cię polubiłem.
Przepraszam, ale...
- Bawi cię to? - Skąd, ja...
Nie bawi, ale wybacz. Po prostu...
Uwiodłam cię? Ja?
- Więc przyznajesz się?
- Nie... ale... - Nie będziesz się z tego nabijać.
- To niedopuszczalne. - Masz rację.
To naprawdę nie jest ani trochę zabawne.
- To nie twoja wina. - Co to ma znaczyć?
To przez napięcie. Ten nerwowy chichot.
Twoje kolano, zagoiło się, co?
Z tą szyną wyglądałeś na obolałego.
Już wyzdrowiałem.
Wiesz w jakie kłopoty mnie wpakowałaś?
- Wyobrażam sobie. - Tyle masz do powiedzenia?
Przykro mi.
Widzę.
Ten śmiech, nie wiem czemu mi tak wesoło.
To nerwy. Poczucie winy i wyrzuty sumienia.
Żal. Różne takie rzeczy.
Pewnie wiesz, że pracowałam dla agencji. To by było tyle.
Do bani.
Byliśmy pod presją.
Nie satysfakcjonuje mnie to.
A jak to sobie wyobrażałeś?
To znaczy... tę całą zemstę.
Hej.
Co to?
Dzień sądu.
Jest źle?
Byliśmy niegrzeczni.
Bardzo niegrzeczni?
Naprawdę bardzo.
W tym jesteśmy dobrzy.
Warto było?
Tak.
Zdecydowanie tak.
- O mój Boże. - Co?
Już południe. A moje budzenie?
Zamówiłam budzienie.
Niemożliwe... To zły dzień żeby zapominać o budzeniu.
Nie wierzę, że mnie nie obudzili.
Miałam samolot o 10:30.
Powinnam być teraz w Genewie.
Coś wspominałaś, ale zapomniałem.
Na pewno nie. To tajne.
Ja miałem być w Kairze dwa dni temu.
- Mówiłeś, że w Londynie. - Ważne, że mnie tam nie ma.
I nikt rano nie dzwonił?
- Byłaś tutaj. - Mam twardy sen.
Myślisz, że odwołałem ci budzenie?
Kiedy zamówiłaś to budzenie?
- Wczoraj. - A gdzie ja byłem?
Brałeś kąpiel.
- Braliśmy ją razem. - Poszłam po lód.
A ja czekałem na ciebie?
Nie wierzę, że nie zadzwonili.
Wykradłaś się z wanny, żeby zamówić budzenie!
To pięciogwiazdkowy hotel. Jak to możliwe?
Witamy we Włoszech.
Mówiłam ci, że to tajne. Nie muszę ci się tłumaczyć.
To zdecydowanie przebija Dubaj.
- Co? - Ciągle jestem przytomny.
O, widzisz. Tu cię mam.
Kody egipskiej obrony trzymam w skarpetach. - Widzisz? Wiedziałam!
Nie zapomnisz mi tego, prawda?
Obawiam się, że to tajne.
- Myślisz, że cię oszukuję? - Skąd, to nieprawdopodobne.
Czy to wyglądało jak misja? Trzy dni? To wszystko?
Jaki był niby cel? Otarcia od dywanu?
Może nie chciałaś mnie w Kairze.
Boże, to żałosne.
O tym samym pomyślałam.
Że to ty mną pogrywasz, odwołałeś budzenie.
Że to zemsta za Dubaj.
Potem stwierdziłam, że to podłe tak myśleć.
Aż doszłam do wniosku, że oboje tak myślimy.
A potem pomyślałam, czy to dlatego było warto?
Bo wiem, że myślisz dokładnie jak ja?
Czy myślimy tak samo, przez nasz zawód?
Czy to nasz zawód, bo tak myślimy?
Wszyscy tak myślą. Tylko się nie przyznają.
- Cywile tak nie myślą. - Gówno prawda.
- Nikt nikomu nie ufa. Tylko się z tym kryją. - Dobra, więc kryj się.
- Zacznij od siebie. - Co ja niby ukrywam?
To nie był przypadek, prawda?
Ty tutaj, nasze spotkanie.
Szukałaś mnie, prawda?
- Chciałbyś, co? - Mam rację, prawda?
Chyba, że to ty szukałeś mnie.
Po co? Dla tego wszystkiego?
- To nie wystarczy? - Nie tobie.
W co się wpakowaliśmy, Claire?
Wyobrażasz sobie takie życie?
- Ile frajdy moglibyśmy mieć. - Mało nam kłopotów?
Chodzi mi o pieniądze.
- Mów dalej. - Ile by nam wystarczyło?
- 20 milionów? - Myślałam raczej o 40.
Co trzeba zrobić, żeby dostać 40 milionów?
Pracować prywatnie.
Być rozsądnym.
Mieć szczęście.
Jak bardzo rozsądnym?
Na tyle, żeby wybrać dobrego partnera.
- Prywatnie, czyli... - Korporacje.
A szczęście?
Być na miejscu, kiedy coś się dzieje.
Być tam pierwszy, usłyszeć co trzeba.
- Coś tajnego. - Coś ważnego.
- Ale wszystko legalnie. - Przemyślane. Bez pośpiechu.
Wszystko z góry zaplanowane.
- Wiesz co myślę? - Myślę, że popierasz ten pomysł.
- Myślę, że tęskniłaś. - A ja, że odwołałeś budzenie.
To jesteśmy kwita.
Przyjąłem.
Ok, trzymaj się.
Nie, jesteśmy zaraz za rogiem.
Będę w pogotowiu.
Ruszył? - Tak.
Podstawowe zabezpieczenia, tak?
Plan jest dobry. O ile on sobie poradzi.
Ma świetną reputację.
Garsik mówi, że za sześć dni koniec świata.
Masz lepszy pomysł, to mów.
To do roboty.
- O rany. - Przepraszam.
No ładnie. Tak mi przykro.
Wpycham się tak, jak kompletna świnia.
Pięknie... Czy pani...
Wszystko gra. Naprawdę. To nic.
Co pani piła?
Appletini.
Brzmi dobrze. Było dobre?
Tak, bardzo dobre. Wspaniałe.
Poproszę dwa.
Przyjeżdza pan czy wyjeżdża?
Rano byłem w Knoxville, Powinienm już być w Belgii...
Siedzę w Nowym Jorku czakając na Appletini.
Chyba nie jestem pewien.
- Mój tata jest z Tennessee. - Żartujesz. Skąd?
- Z zachodniej części. - Skąd?
Z małego miasteczka. Właściwie to nazwano je od naszej rodziny.
Nie każesz mi zgadywać, co? - Bofferd.
- Daj spokój! - Co?
- To jakiś żart? - Nie, skądże.
Chodziłem tam na ryby. Wychowałem się obok, w Darnum.
Tak się nazywam. Bofferd. Barbara Bofferd. Patrz.
Spójrz na to.
A niech to.
Miło mi cię poznać, Barbaro. Jestem Jimmy Tierney.
- Nie wyglądasz na Jimmy'ego. - Naprawdę nazywam się James.
A właściwie to dr Tierney. Przepraszam na chwilę.
Tak, dostałeś je?
I nic nie można zrobić?
I co, spędzić noc na lotnisku?
26$ proszę.
Nie, nie, to nie twoja wina. Ok, dziękuę.
Problem z wyjazdem?
Tak.
Jestem pediatrą kardiologiem.
Otwieramy klinikę w Etiopi, moja ekipa już na mnie czeka.
Miałem lecieć do Brukseli a stamtąd do Nairobi.
Ktoś namieszał przy biletach, więc polecę dopiero rano.
Nie da się już kupić nowego biletu.
Więc żeby złapać właściwy lot, będę musiał nocować na lotnisku.
Potrzebny ci tylko ranny lot do Brukseli?
Słonko, ja z tego żyję.
Musimy być cicho.
Nie podglądaj!
Nie wierzę, że robię coś takiego.
Cofnij. Zobaczmy to jeszcze raz.
Załaduj wszystko.
To paszport czy zezwolenie?
Przeczytaj mi to.
Czemu nie mamy trzech terminali?
- Mamy tylko dwa. Ile masz par oczu?
Na litość boską, Duke!
- Mam nadzieję, że to na wynos. - Czemu?
- Nie dostałaś smsa? - Dopiero zaczęłam pracę.
- Czytałaś memo z zeszłego miesiąca? - Które?
Słabości w dziale podróży.
Nie pamiętam.
Do zobaczenia na górze.
Ile to będzie? Tak orientacyjnie.
- Około 10 minut. - I mamy wszystko?
Dane podróżne z sześciu lat.
- Osiem minut. - Świetnie.
Dobra.
Świetna robota, Ray.
Poważnie, rewelacyjna.
- Co to za gość? - Nie jesteśmy pewni.
Jezu.
Masz to gdzie są na biurku?
To agent Equikromu?
Jeśli tak, to nowy. Nie mamy go na liście.
Sądzimy, że zatrudnili nowych graczy.
Dajcie mi tu tę kobietę.
Chciałem zrobić przesłuchanie w dziale podróży.
Nie, chcę ją tutaj. I o niczym jej nie mów.
- Myślałem, że... - Claire ją przesłucha.
- Ned, to ja napisałem memo. - Nie.
Niech porozmawia z kobietą.
Burkett & Randle mają nowy produkt.
I nie opracowali go wewnętrznie.
Zgadzam się.
Sprawdziliśmy firmy, które B&R kupiło w ostatnich miesiącach.
Zakupili 57 przedsiębiorstw.
Skreśliliśmy te, z produktem jawnym lub już obecnym na rynku.
- Zostało nam... - Dwadzieścia osiem firm.
Nie mamy czasu sprawdzić wszystkich. Dlatego szukamy wzorów.
Dale rozpisał chronologię. Odkryliśmy, że w Marcu...
B&R zakupiło siedem firm w jedno popołudnie.
- To normalne? - Nie.
Czyli coś ukrywają.
- Tylko co? - Myślę, że to Dunwoody, w Georgi.
Porównaliśmy dane z działu podróży z naszym harmonogramem.
Nie uwierzysz ile ostatnio było lotów z Nowego Jorku do Dunwoody.
Howard Tully był tam przynajmniej sześć razy.
Żadna wizyta nie była oficjalna.
I co tam się u diabła dziej?
Firma nazywa się Formavale Labs.
Musimy wysłać tam chłopaków jak najszybciej.
A on dokąd?
To przez sposób w jaki mówił o dzieciach.
O pomocy, naprawianiu ich chorych serduszek.
Wiem, powinnam być rozsądniejsza...
Nie jestem łatwowierna.
Ale dzieci... małe serduszka...
Czułam się wyjątkowa mogąc mu pomóc.
Przyznaję, że był uroczy.
Taki niezdarny i czarujący. Wie pani, niezwykły.
Jakbym była jedyną kobietą na świecie.
Czuła się pani kiedyś tak wyjątkowa?
Może pani czuje się tak cały czas.
Pewnie ma pani kogoś, kto tak panią traktuje.
Wie pani co? Nie dbam o to.
Róbcie co chcecie. Bo wie pani?
Było wspaniale!
Było warto.
Zdecydowanie, było warto.
Warto jak nigdy w życiu.
- Kto tam? - To ja.
- Wcześnie. Dopiero wróciłam. - Biegłem.
- Jak poszło? - Bez problemów. Jeteś cudowna.
Dotarłeś tu tak szybko?
Wybacz, ale dwa miesiące to cholernie długo.
Przesunąłeś spotkanie? Umówiłeś się na wcześniej?
Było dobrze. Nic wielkiego.
- Zrobiłeś to? - Co?
- Powiedziałeś im. - Oczywiście.
- I wszystko gra? - Powinno, prawda?
Jak?
Jak...
Jak było?
- Wszedłeś i powiedziałeś "odchodzę"? - Mniej więcej.
- Nie próbowali cię od tego odwieść? - Niespecjalnie.
Nie ucieszyli się przecież. Nie mogło być tak łatwo.
Co sugerujesz?
- Nie zrobiłeś tego, prawda?
Niemożliwe, że pozwolili ci tak odejść.
- Czekaj. - Tak po prostu odszedłeś?
Nie, nie, chwila.
- Odpowiedz. - Prosili cię żebyś została?
- Unikasz odpowiedzi. - Prosili?
- Jak zwykle. - Prosili, żebyś została.
- Wiem jak to jest. - Odeszłaś czy nie?
Wszystkiemu zaprzeczasz.
- I winisz mnie. - To ty tak robisz.
Zapytałam jak było, a ty się migasz!
Jak było? Przekreśliłem 12 lat kariery w wywiadzie.
Godzinę siedziałem nad formularzami.
Potem badanie poligrafem i zdałem legitymację.
Rzuciłem jedyną robotę, jaką miałem.
Teraz mam wrażenie, że zatrzymałaś posadę i zostawiłaś mnie na lodzie.
Błagali żebym została.
I nie mogłaś zadzwonić, żeby mi o tym powiedzieć?
Nie mogłam ryzykować.
Jesteś niesamowita.
- Kompletnie mnie zaskoczyli. - Nie wierzę.
Mam nadzięję, że zatrzymałeś paszporty.
Co teraz? Nie mogę wrócić.
Oddajesz kilka, żeby nie budzić podejrzeń.
Jestem ugotowany.
Paszporty będą nam potrzebne.
O czym ty mówisz?
Ja zabrałam wszystko co wpadło mi w ręce.
Kiedy już przestali błagać.
Ździra.
Przyznaj, też mi nie ufasz.
A zatem, całkowita powierzchnia...
O ile interesują pana oba budynki, bo oba są teraz dostępne.
Około 22000 stóp kwadratowych. Wentylacja i ogrodzenie.
Oddzielne systemy filtracji dla labolatorium, biur i magazynów.
- Urocze i czyte miejsce. - Istotnie.
Ostatni lokatorzy zostawili je w świetnym stanie.
Z jakiej byli branży?
Formavale? Nie mam pojęcia. Jakaś biotechnologia.
Wynajęli miejsce, przywieźli sprzęt, potem cisza.
Nawet śmieci sami wywozili.
Cronin Partiz. Ronnie Partiz.
Dr Ronald Partiz.
Zdjęcie sprzed 10 lat, z Albany.
Kończy liceum. Na zdjęciu ma 15 lat.
Ale to bystry dzieciak.
Jedzie stopem do Cornell.
Dostaje się na bochemię.
Potem studiuje medycynę.
W wieku 18 lat prowadzi już badania.
Ma dobre wyniki. Nieźle sobie radzi
W 1999 roku publikuje artykuł w magazynie dermatologicznym.
- O czym? - Coś na temat grzybów.
Jakich grzybów?
- To bez znaczenia. - Wszystko ma znaczenie.
To był plagiat. Od razu go złapali.
Wyrzucony z Cornell, urządza warsztat w garażu rodziców.
Zaczął pracę nad jakimś kremem.
Coś o nazwie Sprężysta Skóra.
Próbował go sprzedać miejscowym aptekom.
Jesteś pewien, że to był krem a nie emulsja?
- Ludzie często je mylą. - Nie wiem.
Chryste, Duke, to do dzieła!
Jeśli ten koleś to tajna broń Tully'ego...
Potrzeba nam więcej, niż średnia ocen dzieciaka!
Muszę mieć ten krem! Załatwcie mi go!
Dick, chłopak zbankrutował. To był niewypał.
Sądzimy, że to nie kremu szukamy.
A zatem, Ronnie Partiz schodzi do podziemia.
W latach 2002-2003 nie ma nic.
Jakby nie istniał: Brak podatków, kont, czegokolwiek.
Aż dwa lata temu wchodzi do banku w Atlancie...
Z czekiem na 500 tysięcy dolarów i wizytówką Formavale.
Pracowaliśmy ciężko, ale nie mamy nic o Formavale.
Ani dystrybutora ani ubezpieczyciela.
Nikogo kto wiedziłby nad czym pracują.
Opracowujemy dane z działu podróży.
Tully odwiedzał Dunwoody bardzo często.
Po dwóch dniach opancerzone ciężarówki zatrzymują sie przed budynkiem Formavale.
B&R wysyła dyrektywę bezpieczeńtwa.
Mają pilnować nocnych załadunków.
B&R nie ujawiniło jeszcze sprawozdań z dowodem kupna.
Do tego sam Ronnie Partiz.
Mieszka w apartamencie za 10 tysięcy w hotelu na Bahamach.
Grywa w bakarata. O ile jest w miarę trzeźwy.
Wydaje 300 tysięcy tygodniowo.
Duke, przestań się kręcić w miejscu
Musisz dorwać tego gościa.
Jego pokój to prawdziwa forteca. Wymaga skomplikowanych działań.
- Mówiłem ci. - Więc co zamierzasz?
Napić się.
Obsługa hotelowa.
To strata czasu. Chcesz tu siedzieć całą noc?
Spójrz, jest nawalony. Nigdzie nie pójdzie.
Daj mi kartę kredytową, rozegram to po swojemu.
Stawki zaczynają się od 5 tysięcy.
Bez obaw. Podzielę się wygraną.
Zapomnij o tym.
Słuchaj, może masz rację.
Może dziś już nigdzie nie pójdzie.
Co robimy?
Dziś obserwujemy, a jutro...
Znajdziemy kogoś, kto pracuje w pokojach na górze.
Jak leci, panowie?
- W porządku. - Miło mi to słyszeć.
Możecie mi panowie pomóc.
Chcę zobaczyć pańskie klucze do pokojów.
To ciekawe.
Tak, bardzo.
Pokojówka znalazła ciekawe gadżety w pokojach na górze.
Zrobimy tak:
Drinki są gratis. A my pójdziemy na spacer.
I to już.
Hej, zabieraj łapy!
To poważna sprawa.
Jak myślisz, kim on jest?
To musi być to. Nowy produkt, nie?
Ma to sens.
O co innego mogłoby chodzić?
MIAMI, 14 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
- Martwiłem się.
- Myślałam, że mam ogon. - Ktoś cię śledził?
To chyba paranoja. Nikt nie wie, że tu jesteśmy.
Nie wiedziałem co robić. Musiałam trochę pokluczyć.
Jeździłam w kółko. Nie wiedziałam co robić.
Miałam zadzwonić, ale przecież ryzykujemy.
Nie chciałam problemów już na początku.
- Pachniesz cudownie. - Jak wóz z wypożyczalni.
Łał, niesamowite.
- Wyremontowałem. - Nawet lepiej.
Świętujemy. Mam dobre wieści.
- Załatwiłem to. - Co?
Mamy wejście. Odpowiedź. Genialny plan. Mam go!
Żartujesz.
- Chodź. Usiądź. - Ok.
Ile forsy wydaje się w rok na mrożoną pizzę?
- Co? - Mrożona pizza. Jaki jest rynek?
Miliard dolarów. I to sama pizza.
Do tego enchilada, pierogi, markaron.
Pizza. Genialny plan, co?
Punkt pierwszy, duży rynek. Mamy.
Punkt drugi, konflikt.
Konkurencja, która się nienawidzi. I zrobi wszystko, żeby wygrać.
Pakujemy się w to, zmywamy przy odpowiedniej stawce.
Musimy dobrze to rozegrać.
Zmienimy strony, albo sprzedamy dane...
Kupimy czy sprzedamy akcje. Są setki sposobów.
Jest taka firma - Butter Mills.
Dwa miesiące temu...
Prezes Butter Mills ogląda z wnuczką telewizję.
Leci reklama...
Pizza z Podwójnym Ciastem.
Gość pięć lat pracował nad tą pizzą.
Zainwestował 50 milionów, flagowy produkt firmy.
Sęk w tym, że produktu jeszcze nie ma.
Reklamują pizzę innej firmy.
Ukradli mu pomysł, recepturę, kampanie reklamową.
Pan Mills chce krwi.
Koniec zabawy. Wyciąga książeczkę czekową.
A teraz najlepsze...
Kto będzie szefem operacji wywiadowczych?
Wczoraj przjąłem posadę.
- Co? - Stąd ta paranoja.
Jak to przyjąłeś posadę?
Nie mogłam przecież zadzwonić z nowinami.
Nie wierzę.
A co ze współpracą?
- To świetna okazja. - Mieliśmy plan.
Mieliśmy wszystko uzgadniać.
Współpracujemy. Nikt nie działa sam.
- Daj spokój. - Nie możesz zrezygnować?
Jasne, że możesz. Nawet jeszcze nie zaczęłaś.
Tak, mieliśmy się rozdzielić, poszukać najlepszej posady.
Ale ta sprawa z pizzą...
Możemy wszystko przyspieszyć. Jest idealnie.
No i możemy być razem.
Ja zacznę pracę, ty zajmij się planem ucieczki.
Załatw nam torzsamość, zagraniczne konta...
Ja wprowadzę cię do środka. Złożysz podanie i spotkamy się.
Polubimy się czy znienawidzimy, jak będzie trzeba.
Gdzie dostałaś posadę?
W Equikromie.
- Miejscowi? - Z Nowego Jorku.
Właściwie to dwie posady.
Equikrom załatwi mi pracę w Burkett & Rundle.
W kontrwywiadzie.
Chcą żebyś była wtyczką?
Equikrom?
W Nowym Jorku?
A gdzie ta robota z pizzą?
W Cleveland.
Czyli już masz tę posadę?
Jasne. Uwielbiają mnie tam.
- Wziąłeś ją bez namysłu. - A ty to niby co?!
Nie mam jeszcze zobowiązań.
Wciąż mogę zrezygnować.
Jasne, bardzo sensowne.
Jak się będziemy widywać?
Bardzo, bardzo ostrożnie.
Tego chcieliśmy, prawda?
Chyba tak.
Chodź do mnie.
Panno Stenwick?
Kiedyś wymyślono ogień.
Ktoś zrobił to pierwszy.
Nie ten kretyn, który znalazł płonący patyk.
Mówię o kimś kto ogień wymyślił.
Zanim wykradziono mu tę wiedzę był najpotężniejszy na świecie.
To ważne, być pierwszym.
Najlepszym.
To bardzo ważne.
To możliwość płodzenia potomstwa z optymalnymi partnerami.
To większe szanse przeżycia dla twoich dzieci.
Okazja, żeby mogły wymyślić własny ogień.
Sądzę, że ewolucja przestała działać.
Dziś ludzie, którzy wymyślają ogień...
Preferują kondomy, hazard i picie do nieprzytomności.
Ewolucję jednostki zastąpiło coś innego.
Ewolucja wspólnot.
Rywalizacja społeczeństw.
Wierzę w ewolucję korporacji, panno Stenwick.
Wierzę, w korporacje, która są najlepsze.
Z najszybszą produkcją, działające na najlepszych rynkach.
Ich akcjonariusze przetrwą, by inwestować dalej.
Nie zdaje sobie pani z przysługi, jaką wyświadczyliście wczoraj firmie.
Wykonujemy tylko swoją pracę.
Pan Partiz wygląda na głupca, ale pozory mylą.
Dał nam coś, co na zawsze zmieni Burkett & Randle,
nasze interesy i życia.
Pytanie brzmi, panno Stenwick...
Czy może pani pracować w niewiedzy?
Nie znajac stawek o jakie toczy się gra?
Dobrze pracować nie wiedząc, co pani chroni?
Chcę wiedzieć...
Czy mogę podzielić się z panią moim ogniem?
Kłopoty w terenie, Ray?
Co masz na myśli?
Dostałem wiadomość od Claire.
Chce spotkania z Garsikiem.
To zły pomysł.
Zgadzam się. Ale chce rozmawiać bezpośrednio.
Mowy nie ma.
- On płaci. - A ona jest moją agentką.
Mówiłem ci, ona pracuje według moich metod.
Pytanie tylko, Ray, czy tylko ona według nich pracuje?
Lepiej mi to wyjasnij.
Konsulat w Dubaju, ty i ja, czwarty lipca, 2003 rok.
Odczep się.
- Margarity w kolorach flagi....
Miałem szynę na kolanie, a ty pierścionek na palcu stopy.
Przyznaję, to oślizgła żmija.
- Kiedy wam to wysłała? - To nasze nagranie, nie jej.
Miałeś podłuch w telefonie. Nagraliśmy wszystko.
Musieliśmy. Nowy w ekipie? Pojawia się tak późno?
Co mam powiedzieć? Ździra dała mi wycisk.
Gdybym o niej wiedział, nie pracowałbym tu.
- Okłamałeś nas, Ray. - Zwalniasz mnie?
Czemu dopiero teraz?
- Po co mnie trzymać? - Po co?!
Bo jesteś najbardziej zakłamanym dupkiem jakiego znam.
Daj spokój! Myśleliśmy, że się nam wymyka.
Była długo zdana na siebie mogła wypaść z trasy.
Dlatego mamy ciebie.
Ale to? Lepiej być nie mogło.
Podciąłeś jej skrzydła, postawiłeś do pionu...
Zabieraj łapy. Bo co? Nie będziemy przyjaciółmi?
Nie, puść ten drugi kawałek.
- Ok, masz.
Może przywykłaś do tej pozycji...
Ale wisisz za oknem, siostrzyczko.
Mam cię w kieszeni.
Szkoda, że nie mam tego na wideo!
"Mam cię w kieszeni."
- Kto jeszcze o tym wie? - Tylko ja i Dale.
Spotkanie z Garsikiem to był żart?
Nie był. Ale nią się nie przejmuj.
Nie musi wiedzieć, że my wiemy co się dzieje.
więc rób dalej swoje.
Jasne.
Nie mam pamięci do imion. A powinienm.
Z twarzami idzie mi lepiej. Tak na cztery minus.
Ale najlepiej zapamiętuję kobiety, z którymi spałem.
- "Mam cię w kieszeni." - "Mam cię w kieszeni."
CLEVELAND, 3 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Mogłaś zadzwonić.
Byłbym w domu dużo wcześniej.
- Gdzie bagaż? - Mam przerwę między lotami.
- No nie. - Powinnam być w Houston.
- Mam tylko parę godzin. - Mogłaś wysłać mi wiadomość.
Pisałem w biurze raporty!
Nie mogłam ryzykować.
- Nawet z automatu? - Nawet.
Czemu? Co jest grane?
- Nigel Bingham. - Nigel Bingham?
- Byliście razem w Atenach. - Był moim szefem.
- Utrzymujecie kontakt? - Owszem. Czemu?
Equikrom szuka agentów.
Duke potrzebuje kogoś. Mam sposób, żeby cię wprowadzić.
Stało się, Ray. Mamy wojnę.
- Jak to, wojnę? - Totalna jatka korporacyjna.
Mamy ich. B&R coś planuje.
- Co planują? - Nowy produkt. Coś dużego.
Jak to "dużego"?
W dwa tygodnie mieliśmy cztery pełne kontrole techniczne.
Od trzech dni zmieniamy hasła co godzinę.
Rano Duke wysłał mi wiadomość.
Mam zacząć działać. Jutro dam mu znać...
Bez dobrego agenta może o tym zapomnieć.
Dostaniesz tę robotę.
Nie wiemy co to za produkt?
W tym sęk. Nikt nie wie.
Musim być pierwsi.
Ja z jednej strony, ty z drugiej. Idealnie.
Co ma do tego Nigel Bingham?
To kumpel Duke'a. Grają razem w karty.
Zadzwoń do Nigela.
Powiesz, że utknąłeś w Cleveland.
Że dostajesz tu świra, chcesz wrócić do Nowego Jorku.
Chcesz wrócić do Nowego Jorku?
- Oczywiście, ale... - Ale co?
Interes z pizzą nabiera rumieńców.
Za miesiąc wypuszczamy Hawajską. Ananas z szynką.
To zupełna nowość.
Gratuluję.
W sumie nie taka zupełna...
Flakey Fresh ukradł pomysł Butter Mills.
Odkryliśmy, że wiceprezes ma tę młodą asystentkę...
Z 60 tysiącami długu. Bingo.
Niesamowite.
To jej?
Co to jest?
Majtki. Z twojej szafy.
To niemożliwe.
Czyje to?
- Niczyje, bo to niemożliwe. - Co jest niemożliwe?
Że ktoś je zostawił, czy że ja je znalazłam?
Nie zdradziłem cię. W której szafie?
- W której szafie?! - To wariactwo.
- Zaprzeczasz? - Oczywiście.
Była tu tylko gospodyni.
A ona nie wcisnęłaby się w te gacie.
Więc skąd się wzięły?
Przysięgam ci.
Przysięgam na wszystko, co najświętsze.
Sam fakt, że mi nie wierzysz...
Po tym co razem przeszliśmy? To trochę niepokojące.
W takim razie założę je z powrotem.
Są twoje?
Zdałeś.
To była gra?
Chciałam usłyszeć jak to mówisz.
- Bardzo zdenerwowany? - Nie inaczej.
Ale i podniecony?
Mam tylko godzinę, żeby ci to wynagrodzić.
Bez sensu.
Nigdy nie lubiłem tej gry.
Sporty z limitem punktowym to strata czasu.
Trzysta punktów i już?
Męczyć się nad czymś, co potrafi 9 milionów frajerów?
Kompletna głupota.
Nie odwracaj się. Właśnie przyszła.
- Ale wszystko gra? Zauważyła nas? - Tak.
- Wyglądam swobodnie? - Super swobodnie.
Kto wybrał to miejsce?
- Jakiś problem? - Trochę tu jasno.
- Ten dżentelmen to... - Wiem kim jest.
Serio? Pomimo czapki?
To wyszkolona agentka.
Właśnie widzę.
Zdecydowanie...
Mamy tu piwo.
- Masz na coś ochotę? - Nie ma.
- Jestem głodna. - To musimy cię nakarmić.
Pizza. Mają jakieś?
Założę się, że tak.
- Może być mrożona.
- Raczej nie mają. - Może sprawdzisz?
Byłyby czuć, gdyby mieli.
Pani chce pizzę, pojedziesz po nią do Włoch jak będzie trzeba!
Jakieś konkretne nadzienie?
Zaskocz mnie.
Pepperoni.
Z serem.
Z grzybami.
Grzyby z cebulką.
Zwykła.
- Hawajska. - Zwykła.
- Ostra czy... - Ostra. Bardzo ostra.
Strasznie ostra.
Coś do picia?
Tak, wszystko jedno co.
Co jest? Co się stało?
Musisz...
Musisz sprowadzić Duke'a.
Niech zalatwi mi bezpieczną linię.
Musi do mnie zadzwonić.
- Co powiedziała? - Bezpieczna linia.
Zrozumiałeś? I ma być pewien.
Wsiądę do samolotu, a on ma zadzwonić.
Ale tylko z bezpiecznej linii.
To ja. Daj mi Duke'a. Już.
To niech się pospieszy.
Co ty wyprawiasz?
Ja?
- Dotarłeś tu tak szybko? - Nie dość szybko.
- Wyjeżdżasz? - Myślałem, że nie przyjdziesz.
Zostawiłam sygnał.
Zabrałaś też paszport i pieniądze.
Połowę. Moją.
Obiecaliśmy. Nie dotykamy rezerw przed ewakuacją.
Zaufałem ci.
I dlatego jesteś tu i węszysz?
- Kiedy to zrobiłaś?
Zaraz po tym, jak skończyłam z Barbarą Bofferd z działu podróży B&R.
Żartujesz.
- O to ci chodzi? - To?!
Jesteśmy w grze. Nie mamy na to czasu.
Bo? To długa historia?
Chodź.
Co powiedziałaś Garsikowi?
Jesteś niemożliwy.
- Przespałeś się z nią! - Dla nas.
- Jak mogłeś?! - To było zadanie. Nic nie znaczyło.
Obejrzyj sobie zdjęcia.
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Przynajmniej nikogo nie odurzyłem i nie zostawiłem na śmierć.
Na śmierć?! Spałeś z uśmiechem na twarzy!
- Przez 18 godzin! - Wszystko jasne.
- Nie darujesz mi Dubaju. - Co z produktem?
Wiesz co? Tak, przyszłam tu zabrać swoje rzeczy.
Byłam gotowa się zmyć.
Wyciągam paczkę, i nagle zdaję sobie sprawę...
"Co ja robię? Jest dobrze. Uda się. Zarobimy kupe forsy.
"Wyrównamy rachunki i nie będziemy do tego wracać."
Chciałam wszystko odłożyć.
A kiedy odkładałam, zauważyłam, że czegoś brakuje.
- Gdzie kanadyjski paszport Raya?
Wiem, że powinien tu być, bo sama wszystko opieczętowałam!
Tak, zabrałem paszport.
Jeden. Dlaczego? Przez paranoję.
Ten brak zaufania ma na ciebie wpływ.
Co złego w zabezpieczeniu na wypadek katastrofy?
Chciałem być pewien. To wszystko.
A ta kobieta? Musiałem to tak rozegrać? Nie, ale to działa.
Taką mam przykrywkę. Zawsze taką miałem.
Jestem napalonym flejtuchem. I to moja przewaga.
Gramy przeciwko bystrym, zmotywowanym graczom.
Co mam niby zrobic? Grać jedną ręką?!
Nie rękę mam tu na myśli.
Wiesz co? Pogódź się z tym.
Już się pogodziłam.
Więc co robimy?
Dzielimy się tak samo, ale zatrzymamy paszporty.
- Jesteś zazdrosna? - Zmotywowana.
To dwa lata mojego życia.
Nie pozwolę by głupie emocje zepsuły doskonale idącą operację.
Teraz to tylko biznes.
Chcę wiedzieć, o jaki biznes chodzi.
Włosy. Potrafią je hodować.
Tam gdzie powinny rosnąć.
Mówisz o...?
Ronnie Partiz zostanie patronem łysych.
- Ale nie będzie już łysych. - Lek na łysienie?
Szampon Burkett & Randle, z dodatkiem aktywnego Partizonolu.
- Włosy? To... - Bomba.
Bomba? Coś wiecej. Przy tym bomba to jak petarda.
Wiesz ile to jest warte? To znaczy włosy.
Hodowla włosów, to jak święty Graal.
Nic dziwnego, że tak ześwirowali.
Siedzimy tu na leku na łysienie...
A ty się ekscytujesz jakimś głupim wybrykiem.
- Nie mamy go. - Nie? Ale jest jakaś formuła, prawda?
Musi być. Formuła z wnioskiem patentowym.
- I kto ją ma? Gdzie? - Nie wiem.
Niczego nie ukrywasz?
Gdybym ukrywała, po co przyszłabym tu?
Udawać zazdrosną, żebym się nie domyślił?
Jesteś podły.
To nie jest odpowiedź.
Cicho.
Halo.
Claire? Tu Ned.
Potrzebuję cię w biurze. Natychmiast.
Będę na dole za 10 minut.
Guston czeka na mnie w biurze.
Nie ma żadnych nowych partnerów, co?
Tego mi tylko brakuje.
Gułoptą byłoby mnie teraz wystawić.
Muszę iść.
- Nie pogadamy? - Gra się toczy.
- Nie mamy czasu. - Claire...
Wykryliśmy ruch na 31 piętrze, koło biura pana Tully'ego.
Są tam też archiwa.
Znaleźlismy otwarte drzwi. Włączyliśmy światła...
Usłyszeliśmy hałas, była mała szamotanina.
Znaleźliśmy go tutaj. Chował się pod biurkiem.
Twierdzi, że to był jakiś test bezpieczeństwa.
Ned, zdejmij to ze mnie!
Mówie mu "Świetnie, ale i tak dzwonię do szefa".
Wtedy zaczął się pocić.
- Miał to przy sobie.
- "Partizonol 6.1." - Ned, mogę to wyjaśnić!
- Zamknij się, Jeff. Otworzyłeś to? - Nie.
- Dotykał ktoś tego? - Tylko podejrzany.
Podejrzany? Nie jesteś podejrzany, prawda, Jeff?
Jesteś zdradzieckim gnojem, pogrzebią cię za to.
Żądam adwokata!
Mowy nie ma. Zażądaj spadochronu...
Bo wyrzucę twoje dupsko przez okno!
Góra jest zabezpieczona?
Nikogo tam już nie ma?
System trzeba najpierw zrestartować.
- Długo to potrwa? - Na wszystkich piętrach? 20 minut.
Do roboty. Zróbcie to.
- A co z nim? - Nigdzie się nie wybiera.
Ok. Wrócimy za 20 minut.
Gdzie idziecie? Wracajcie!
Nie zostawiajcie mnie z nim!
Mówię serio! Ned, daj spokój! Claire!
Zostań tu z nim.
Idę na dół, przeszukam jego biuro.
- Nie zgłosisz tego? - Nie.
Przejmujemy sprawę, nikt więcej się nie angażuje.
A co z tym?
Zostaw i nie dotyka. Niech leży, jasne?
I wyluzuj, zgłosimy to.
Zaraz jak to rozgryziemy. Pilnuj go tylko, ok?
Włosy to władza.
Ten lek przywraca utraconą męskość.
- Nie śmiej się. - Powinieneś...
Nie śmiej się.
Wyluzuj.
- Jak leci? - Ray, gdzie byłeś?
Myślałem, że ktoś mnie śledził.
Dzwoniłem, nie odbierałęś.
- Bateria padła. - Idziemy na pizzę, chcesz coś?
- Nie, dzięki. - W porządku.
Co to jest, chłopaki?
- Co to za sekret? - Sekret?
Włosy.
Słuchaj, Claire. Zapomnij o Nedzie i Tullym.
Wiesz ile to jest warte? Potrafią hodować włosy!
Potrafią leczyć łysienie.
Wiesz za ile można to sprzedać?
Ile Garsik za to da?
Nie opatentowali. To wolna technologia.
To fortuna... Wystarczy...
Claire! Zaczekaj. Wysłuchaj mnie.
Dogadujemy się. Wiesz o tym!
Wtedy w samolocie... Daj spokój!
Jezu, Claire!
Załatwione.
Mam formułę.
- Gdzie Dinesh? - Za tobą.
Dinesh! Ona ma formułę. Rusz się. Mamy ją.
- Co mamy? - Formułę.
Claire jest na 24 piętrze budynku B&R.
Musi nam ją wysłać. Nowe kopiarki, która jest blisko?
Sekunda, Ray!
- Któraś blisko niej. - Chwila.
22, 23, musi gdzieś tu być.
Ruszcie się, nie mamy czasu.
- Kadry, 22. - Dwudzieste pierwsze.
Jest kopiarka na 21 piętrze.
- Gdzie mam iść? - Czekaj...
Gdzie ma iść?
- Segregujesz to jakoś? - Zaraz znajdę.
21 piętro. Kadry. Rozwiń to i podaj mi numer kopiarki.
- Cały jesteś? - Tak.
Chłopaki?
Robi się późno, Ray.
Gdzie ma iść?!
- Dwudzieste pierwsze! - 21 piętro!
Dasz radę tam dotrzeć?
Szukaj czerwieni.
- Mam kółko. - Jedno? Powinno być więcej.
Jest jedno. Reszta to numery.
Dajcie mi numer pokoju.
Szukaj numerów. Lecę po ksiązkę.
- Co ty wyprawiasz?
Potrzebna mi książka!
Jest w drodze. Narażacie ją.
Znajdę ją!
- To numer MR? - Tak, MR-6432.
- Będzie z przodu. - Z jakiego przodu?
- Ksiązki! Sprawdź tam. - Sprawdzam...
- Nic tu nie ma! - Tutaj, patrz.
Z przodu, pierwsza strona.
Zadziała? Jeśli nie, powiedz mi.
Jest tylko spis nazwisk!
Dopasuj nazwiska i numery.
- Zadziała? - Wynocha z telefonem!
Zgłupiałeś? Uszkodzisz telefon!
Gdzie mam iść?
Cholera!
- Ray. - No dalej.
- Maszyna działa? - Co?
Przechwytywanie skanu, działa?
- Rozłączyło mnie! - Powiedz czy działa.
Tak, ale nie...
Claire?
Co tam się dzieje? Schrzanicie to.
Wszystko gra. Trzymaj się tam.
Maszyna działa.
Clenteen, Edgar. Kadry, 21 piętro. C-L-E-N...
Claire!
Nie ma nazwisk na drzwiach.
Nie widzę żadnych.
Udało się! Mam dostęp!
Na drzwiach nie ma nazwisk. Gdzie ma iśc?
Nie mam takiej mapy. Nie wiem.
Czekaj!
Co masz?
Clenteen, Edgar. kadry, 21 piętro.
- Gdzie? - Nie wiem, nie ma spisu biur.
- Jest telefon?
Zadzwoń na numer gościa. Już.
Jestem na miejscu.
Jest na miejscu.
- Ile stron? - Ile stron masz?
Jest tylko jedna.
Jedną.
Teraz albo nigdy. Nie mogę czekać.
- Na co czekamy? - Jeszcze chwila.
Bierz mapy i szukaj innej kopiarki.
- Po co? - Na wszelki wypadek.
Jeszcze chwila.
- Już! Musi ją tylko zeskanować! - Do roboty.
Odebraliśmy, ale nic tu nie ma.
Co się do licha dzieje?
Jest czysta!
Szlag! Powinno działać!
Spróbuj drugi raz. Mamy inną kopiarkę?
- Mamy ją. - Tak!
Udało się.
Claire?
- Dobrze się bawisz? - Gdzie byłaś?
- Miałam cię na oku. - Gówno prawda! Byłaś...
- Co tu się stało? - Trochę się Rozbrykał.
Kłamie. Coś zrobiła. Wyszła. Gdzie formuła?
Przysięgam, wyszła gdzieś. Coś kombinuje.
Goście z góry musieli to zglosić.
Ochrona już jedzie. Leżymy. Wszystko dokładnie sprawdzą.
Skup się, Ned! Wyszła gdzieś! Kantuje cię!
Ona tego właśnie oczekuje!
Tak, mam ją przed sobą.
Właśnie na nią patrzę.
Nic, mała impreza. Żeby rozładować napięcie.
Nie wiem, nie znam się na chemii.
Gdzie jesteście?
Oby nie w pobliżu okien.
Słuchaj, Duke. Liczę na ciebie.
Nikt jej nie dotyka. Słyszysz?
Zapakuj ją w kryptonit, wracam jutro.
Rozumiem. Tak.
Tak!
Oto nasza forsa! Witamy.
Znakomicie! Pora świętować.
- Wszystko gra? - Nie. Jestem spalona.
- Spaliliście mnie. - O czym ty mówisz? Mamy formułę.
Zostawiłam ślady. Mogli mnie już nie wypuścić.
Nie mam pracy ani domu. Jestem spalona.
- Chwila moment! - Nie waż się!
- Czego ci trzeba, Claire? - Może nowej tożsamości?
Wypchaj się, Ray!
Muszę się ukrywać. Dam wam znać gdzie wysłać forsę.
I duży bonus, bo to był koszmar.
- Ale w czym problem? - Kopiarka?
Kazał mi biegać po całym budynku.
- Udało się, nie? - Czemu nie użyć faksu?
Czemu? Bo...
- Jest tam pełno kopiarek. - Ktoś jeszcze używa faksu?
Miotam się myśląc: "Czy on zgłupiał?"
- Musieliśmy wysłać formułę. - Były lepsze sposoby!
- Udało się czy nie? - Komu? Tobie?
Był ktoś z nim kiedy odebrał formułę?
Zostawiliście go z nią samego?
Mógł zrobić kopię?
- Co ty wyprawiasz? - czyli mógł.
Ty podła żmijo.
Ja go znam. Powinnam powiedzieć wcześniej.
Stanowił zagrożenie.
Oni wiedzą o wszystkim.
Ma rację. Wiemy, że wy dwoje...
A że był na liście obserwowanych CIA?
To jakieś brednie.
Skąd się w ogóle wziął w tej operacji?
Planujemy to od półtora roku.
Zatrudniono go trzy tygodnie temu.
- Już im to tłumaczyłem. - Jaka to była lista?
- Wiecie co? Mam dość. - Nie.
- Odchodzę. - Daj spokój. Czekaj!
Masz czego chciałeś, Duke.
Upewnij się tylko, że tjesteś jedyny.
To niewiarygodne.
Sam mówiłeś, za długo była zdana na siebie.
Pam?
Dinesh?
- To możliwe. - Chłopaki, to wariactwo.
Dostarczyłem wam formułę i tak mi dziękujecie?
Wygralismy. Co robisz?
- Przeszukasz mnie? - Tak, to tylko chwila.
- To przez nią? - Jakie to ma znaczenie?
Duke.
Co za ździra.
ZURYCH, 12 GODZIN PÓŹNIEJ
- Witamy w San Diego panie Garsik. - Fajnie tu być.
Pamiętasz mnie?
- Chyba Duke to kupił. - O tak.
- Zaczekałam. - Widzę.
Szwajcarzy czekają. Utargowałam 35 milionów.
17 i pół do podziału? Mnie pasuje.
- Powiedz, że masz formułę. - Myślałem, że ty masz.
- Spytałam pierwsza. - Pierwsza?!
Jeśli powiem, że cię kocham, czy to coś zmieni?
Jeśli powiesz, czy jeśli ci uwierzę?
Kocham cię.
Naprawdę.
Pewnie mi nie wierzysz.
Nie wiem czemu jeszcze w coś wierzymy.
Czasem marzy mi się, że dajemy sobie z tym spokój.
Rezygnujemy, żyjemy jak zwykli ludzie.
Szczerzy i ufni.
- Nie jesteśmy zwykłymi ludźmi. - Myślisz, że nie wiem?
Wiesz jakie to frustrujące...
Wiedzieć, że tylko ty mnie rozumiesz?
Wiem jaki jesteś.
Ale i tak cię kocham.
Jeśli mówisz to, bo nie masz formuły...
Licząc na to, że ja mam, to będę rozczarowany.
Ok.
Może zrobimy tak?
Na trzy, nieważne co mamy kładziemy to na stole.
- Ostatni raz... - Mam ją.
Mówiłam na trzy.
Mam ją. Po co czekać? Kocham cię.
Wciąż o tobie myślę.
Nawet kiedy jesteśmy razem.
Nie mogę przestać patrzeć na ciebie.
Patrzę i myślę, "Ta kobieta...
"Ona wie jaki jestem, ale i tak mnie kocha."
Ja też mam formułę.
To duża sala.
Bez tłumów będzie kiepsko wyglądać.
- Pytałem o coś.
- Co tam się dzieje?
- Pełna sala. Kolejka od godziny.
Oby transmisja działała jak trzeba.
- Wszystko działa.
Bo nie zamierzam czekać.
- Wszystko zgodnie z planem.
Już jestem piękny. Dziękuję.
Na co tak patrzysz? Coś ważnego?
Howard Tully.
Zwołał konferencję prasową. Jutro o 8:00 w Nowym Jorku.
Panie i panowie,...
Powitajmy gorąco...
Człowieka, którego wizja, i wola walki...
Uczyniły tą firmę liderem na rynku.
Powitajcie ze mną Prezesa Dicka Garsika!
Dziękuję. Dziękuję
Dziękuję bardzo.
Boże drogi, dziękuję bardzo.
Ludzie, powariowaliście.
35 milionów.
Tu są dane depozytu.
Odpowiednie kody przelewu.
A to numery kont, i plan przelewu.
Wszyscy, którzy mnie znają wiedzą, że trzech rzeczy nie znoszę.
Nie lubię kontrowersji.
Nie znoszę być w centrum uwagi.
A najbardziej...
Nie cierpię pośpiechu.
Od paru ładnych lat istnieje tajna grupa badawcza...
Która pracowała nad Projektem Samson.
Wiecie jacy są naukowcy.
Zanudzają swoimi gadkami:
"Dick, cierpliwości.
"Dick! Jeszcze nie opublikowaliśmy wyników."
A ja mówią do diabła z tym!
Do diabła z chowaniem się pod kloszem.
Mówię im "wiecie co?"
"Moi akcjonariusze mają prawo wiedzieć jak imponująca czeka nas przyszłość!"
Tak jest!
O to chodzi!
Chcę wam ogłosić, że trwa ostatnia faza testów...
Bezpiecznego, dostępnego bez recepty szamponu.
Produktu do rewitalizacji martwych cebulek włosowych.
Szanowni państwo, to prawda!
Equikrom odkrył lek na łysienie!
Mamy go.
Tak jest, mamy go!
Ty!
Tobie się przyda, spójrz na siebie!
Dick! Dick! Dick! Dick!
Jakiś problem?
- Sprawdzacie nas? - Słucham?
- A może to jakiś żart. - Nie rozumiem.
Najwyraźniej.
To formuła na zwykły krem do ciała.
A raczej emulsję.
- Przepraszam, ale.. - Ale co?
- Nie wiem kim pan jest. - No pewnie.
Z odrobiną uprzejmości byłoby mniej niezręcznie.
- Czy ja pana znam? - Czy mnie znasz?!
Mocne zagranie.
Zastanawiałem się, jak to będzie wyglądać. Gdzie się spotkamy i co powiemy.
- Ale do głowy mi nie przyszło...
Tu powinnaś mi przerwać.
- Wybacz. Zamyśliłam się. - No więc?
- Zaczniemy od nowa? - Nie, tam gdzie przerwałem.
- Mogę się napić? - Mów.
Musiał mnie pan pomylić z kimś innym.
No nie wiem. Nie mam pamięci do imion. A powinienm.
Z twarzami idzie mi lepiej. Tak na cztery minus.
Najepiej pamiętam kobiety, które przeleciałem. W tym jestem dobry.
Źle.
- Było idealnie. - "Kobiety, z którymi spałem."
- Jestem konserwatywna. - Że co?
"To jedna z moich mocnych stron."
Kobiety, z którymi spałem. To jedna z moich mocnych stron.
Dużo lepiej.
Nie wiem za kogo mnie pan bierze.
- Powiesz to bardziej dobitnie? - Co?
Musisz mówić głośniej.
Reżyserujesz mnie?
Chcesz żeby nam jutro dobrze poszło?
Czyli reżyserujesz.
Nie, wypełniam luki w hierarchii dowodzenia.
Chodź tu i powtórz to.
Daj spokój. Za 12 godzin zrobimy to na serio.
Wiem, ale przypomniałam sobie Rzym...
- Rzym kojarzy mi się z tobą. - Zacznijmy jeszcze raz.
Kiedy myślę o tobie, nie mogę mówić dobitnie.
- Jeszcze raz, bez szlafroka. - Nie pracuję nago.
- To nic nowego. - Więc go zdejmij.
- Sam zdejmij.
Powtórzmy wszystko.
Od początku. Wtedy zdejmę szlafrok
Jeśli mnie kochasz, zdejmiesz szlafrok.
Ok. Od początku, bez szlafroka.
Pamiętasz mnie?
- Jasne. My... - Kope lat, co?
- Tak! - Mam cię.
Przepraszam, ja tylko...
Nie wiem kim pan jest.
No pewnie
Słucham?
Pasują idealnie!
Mamy zielone światło?
Można zastawianiu tę pułapkę kolejny rok...
Ale lepszych nie znajdziemy.
Są idealni. Nadadzą się znakomicie.
Upewniliśmy się, że znalazła przemówienie.
Jego szkic. Znalazła go dziś popołudniu.
Możemy zwlekać jeszcze trochę, dla pewności.
Jeśli zaczniemy, nie będzie można już odwołać ludzi.
Nie zwlekamy dłużej.
- To wszystko? - Tak, proszę pana.
A przemówienie... oto końcowa wersja.
Istnienie tego projektu...
Należy chronić za wszelką cenę.
Szkic przemowy jest w grze od tygodnia.
Wygląda to nieźle.
Nie widzę różnicy. Który jest nowy?
Materiały o Dunwoody w dziale podróży.
Dodaliśmy około 200 fałszywych wpisów.
Formavale? Jakaś biotechnologia.
Samoloty, hotele, wszystko. Wymieszane z prawdziwymi danymi.
- A kiedy zaczną grzebać? - Znajdą Ronny'ego.
Samolot na Bahamy już czeka. Wylatuję jak tylko tu skończymy.
To moja kronika szkolna.
Tu są transkrypcje.
Przestń kręcić się w kółko. Musisz dorwać tego gościa.
Życiorys Ronny'ego został zmodyfikowany.
Włączyliśmy światła. Była mała przepychanka.
Znaleźliśmy go na dole. Siedział pod biurkiem.
Podróże do Dunwoody...
Historia transakcji Formavale...
Nocne przeładunki, wszystko na swoim miejscu.
Znakomicie.
To nawet lepiej, niż gdybyśmy naprawdę mieli formułę.
Ostateczny termin to 10 dni.
Wtedy jest zebranie akcjonariuszy Garsika.
Zaczynamy grę.
- Nie rób tego. - Czego?
- Nie pytaj. - O co?
Wiem co myślisz.
Myślisz, że dałam ci fałszywą formułę.
A prawdziwą trzymam w bezpiecznym miejscu.
To byłoby podłe, nawet jak na ciebie.
Ale przyszło ci to do głowy.
- Za to mi płacą. - Nigdy bym tego nie zrobiła.
- Bo mnie kochasz. - Właśnie.
Pan Koval i panna Stenwick?
Przeczytaj.
No czytaj.
"Pozdrawiam, Howard Tully."
- Wyrolowali nas, prawda? - Tak.
Musieli to planować dawna.
- Od bardzo dawna.
Od strony czysto zawodowej..,
To imponujące.
- Chodzi mi o... - Wiem.
Przynajmniej mamy siebie.
- Nie jest tak źle. - No, nie jest.
- Nie chodziło mi o... - wiem.
- Brak mi tchu. - Przejdzie ci.
- Kiedy? - Kiedy obudzimy się w Rzymie.
Bedę musiała się tam budzić przez dłuższy czas.
Nie mam nic przeciwko.
- Dick! Dick! Dick! Dick!
I won't begin to understand
How I just found the perfect man
Where have you been hiding out?
You're deadly
You turn me on You spun me out
You know just what I'm all about
I've got my eyes all over you You're tricky
Now I see
How life could be A scent so sweet
You've got me falling
Being bad never felt so good
Being bad never felt so good, my dear
I never lie or never cheat
Unless I think it will make you see
Precisely what it is I need from you, babe
A perfect match A naughty game
Please, I never want to be the same
A perfect sin you've got me in your web's maze
Now I see how life could be
You are so sweet
You've got me falling
Being bad never felt so good
Being bad never felt so good, my dear
Being bad never felt so good
Being bad never felt so good, my dear
Oh! Being bad
I love being bad
Being bad never felt so good
Never felt so good
.:: ::.